|
Son Şiirler
Adagio *
1
geçiyor yıllar!
arp yalnızlığıdır
bendeki!
ah ettiğim günler,
sevinçler
nerede şimdi?
2
tenor obua
yineler beni!
3
gitar,
söyler kaybettiklerimi!
4
kayalara gömülü
çağlayan...
bir mağaradan öbürüne
seslenir kornolar,
zirveye ulaşan
alabalıklar...
5
böcek, çiçek,
ağaç, kuş
ve kadın
adlarını unuttuklarım...
6
yaylılar da katılırsa
kaosa,
başlar hüzün
bende o zaman!
7
gün keman sesiydi;
mavilik ve yeşilliklerinde
koy ile koyağın...
hava,
barut kokulu,
toprak kızıl.
ölüm!?
yalnız orada mıdır?
8
arp ile obua,
kimsesizliğidir çocuğun.
yağmur damlaları
buğusu ardındaki
gözlerin!
9
ağını seren balıkçı,
kıyıda bekleyen
tekir kedi,
yalnızlığa isyan!
10
Ah!
insan sesi,
karanlığa bırakılan
Ortadoğu...
11
uzakta
yelkenleri
rüzgârla dolmuş tekneler...
keten mendil çırpıntısı
ve denizin derinliği
binlerce yıllık
yosun kefenli gömüler...
12
altın tozuydu kumlar!
iskorpit kuntluğunda
mercan adalar;
yayılır acı
tenin her zerresine,
anımsandıkça hatıralar...
13
obua ağıta koşar,
yaylılar ruhumu kanatır,
otuzdokuzun
İspanyası’dır?!
kastanyeletli kadınlar,
tahta topuklu ayakkabılar;
yanık birses,
Güneydoğu’yu vurgular!
14
boyun bükmüş
salkım söğütler
şiş karınlarıyla
doğumu bekler!
anne sesi ninnilenir,
dostunki sevdalanır,
özlemi vardır
mermer taşların serinliğinde
o, ‘adagio’ tümcenin...
15
ana rahminde orkestra,
sevinçli acı!
ve beklenen doğum
İsrafil’in picolo fülütündedir!
16
yük gemileri
yolcu taşımaz ya
ben de öyle...
yüzleşirsek üzülürsün,
ayrılık süreç olur,
başlar orada ölüm...
· Joaquin Rodrigo, Concierto de Aranjuez, ikinci bölüm (Adagio).
|
